Troostengel

© André Bikker
© Dirk Engelage

 

 

Wat lees ik in jouw blik?
Is dat mijn vrees?
Mijn hoop misschien

Dat peinzende,
wat zegt dat
over jou
over mij,
ik ben onzeker,
maar het meeste van mezelf,
dus zoek ik
in jouw blik
naar hoe ik kijken moet,
naar hoe ik kijken kan
naar mij.

Die blik van lijden,
blik van pijn,
is dat een oordeel,
of is dat
geraakt zijn
door wat jij nu ziet
in mij
en wat ik meedraag,
haast een leven lang?

Schuilt daar …
ik durf het bijna niet
te denken …
schuilt daar liefde in?
Aandacht en ruimte?
Hart voor mij misschien?

Ik weet het niet,
zo kijk ik immers
zelden naar mezelf.
Niet goed genoeg
ligt er vaak
heel dik bovenop,
zo heb ik dat geleerd.
Zo is er, naar ik vrees,
al veel te vaak
naar mij gekeken.
En al veel te lang
stem ik
van binnenuit
met deze stemmen in.

Wat lees ik in jouw blik?
Dat peinzende, die pijn,
is dat om mij?

Ik durf het
bijna niet te denken,
maar toch …
daar ergens tussen
vrees en hoop
laat ik het toe:
je kijkt naar mij,
je ziet mijn pijn,
je bent met mij begaan,
je straalt zo goddelijk
veel liefde uit,
dat ik me eindelijk
gewonnen geef
aan de gedachte
dat ik zijn mag
wie ik ben.

Jouw kijken
maakt me vrij.
Ik barst in tranen uit.

 

 


<terug>