U bent hier

Rikie Radstake-Heinekamp - huidhonger

Rikie Radstake-Heinekamp - huidhonger

© Rikie Radstake-heinekamp
© Dirk Engelage


 

Weer zo dichtbij,
op raak-afstand,
dat ik mijn ogen
niet geloven kan.

Ik sluit ze en ga op
in wat ik voel en ruik,
de zachtheid van je huid,
de warme geur
van jouw vertrouwde lijf.

En langzaam voel ik
dat er iets in mij ontdooit,
en merk pas nu
de kilte van de afstand
die we met ons hoofd er bij
bewaarden tot elkaar.

Maar dat ons hart,
ons lijf nabijheid nodig had,
de warmte van het
raken aan elkaar,
handen op huid,
de armen om elkaar,
de lippen kussend

was weggestopt,
omdat het veel te pijnlijk was.

Pas nu voel ik
hoe weer mijn bloed
begint te stromen
en er iets van zonnegloed
weer voelbaar wordt
in ons en om ons heen.

Nog steeds mijn ogen dicht
om niet te worden afgeleid
streel ik, kus ik je lijf,
je lieve lijf,
totdat ook jij
met warmte raakt gevuld
en ook jouw hart,
jouw bloed weer sneller klopt,

en wij in passie
opgaan in elkaar.