Omhelzing

Omhelzing

© Ria Kastelijns – Potma
© Dirk Engelage

 

 

Mijn armen sla ik
om je nek,
dan volgt
een eindeloze kus.

Heel even vrees ik
dat ik hier mijzelf verlies;
de wereld spat
in kleuren uit elkaar.

Maar dan
hervind ik mij
in jouw omhelzing
en jouw wederkus,
completer dan voorheen.

Vol van verbazing
kijk ik in je ogen.

Lees ik daar
een soortgelijk verwondering
een vreugde
die het hart verwarmt
een thuiskomst
onverwacht
maar o zo welkom,
o zo mooi?

Houdt hier
mijn hart me voor de gek
of corrigeert het
mijn verstand
dat zoals steeds
naar een verklaring zoekt
maar die niet vindt?

Dus sla ik weer
mijn armen om je hals
en kussend
vinden wij elkaar
en komen thuis!