Giedo Lavenns - meditatie

Giedo Lavenns - meditatie

© Giedo Lavenns
© Dirk Engelage

 

 

Al wat omhult en knelt
ligt naast me
op een stoel.

Het lichaam bloot
en onomwonden
ga ik zitten
sluit mijn ogen
adem diep
en welbewust
en voel mijn lijf
en alle spanning
die het draagt.

Mijn hoofd nog vol
van warrige gedachten
daal ik langzaam af
tot wat daar achter ligt
aan leven en beleven,
hopen, vrezen en verlangen,
dieper nog
tot in de kern
van wat mij maakt
tot wie ik ben.

Ik zocht heel lang
de vlucht in medicatie
maar vervreemdde van mezelf.

Nu waad ik
door een berg
van wat wel afval lijkt
maar dat niet is,

en één voor één
pak ik de dingen op
die ik hier liggen zie
en weet weer;

hier werd ik geraakt,
maar echt,
al wilde ik niet weten hoe

en kon en wilde,
in de drukte van de dag
er niets mee doen.

Nu neem ik alle tijd
om te bekijken
en te herbeleven
hoe mijn leven
diep van binnen
is gegaan

en steek met aarzeling
een hand uit naar mezelf
en streel voorzichtig
mijn gezicht
en veeg de tranen weg
die ik daar zie.

Ben ik dat?
Denk ik eerst.

Ben ik nou deze mens,
zo vreemd vertrouwd?

En ik hervind
dat er van mij gehouden
is en wordt
en ik kom thuis,
open mijn ogen
en sta op,
alsof ik net herboren ben.